Maarten! E-Bike tester

Introductie Testmaster
Maarten Kleis (1975, Rotterdam) is een fervent fietser. Liefhebber van design en mooie techniek. Tot nu toe alleen op trapkracht. E-Bike Masters heeft hem overgehaald de komende maanden elektrische fietsen te testen, hij is onze Testmaster. Hij zal een paar weken op een model rondrijden. Heen en weer naar zijn werk, als forens. Soms neemt hij de e-bike mee op familiebezoek, vijftien kilometer heen en vijftien kilometer terug. Hij zal ook toertochten maken rond Rotterdam. Zijn oordeel over een fiets komt dus zeker niet uit een oppervlakkige eerste indruk voort. Forza, Maarten! We zijn benieuwd naar je blogs!

Blog prologue
Tot nu toe heb ik alle kilometers getrapt. Ik weet wel dat e-bike's veel verkocht worden en steeds populairder worden. Een derde van de verkochte fietsen in 2016 heeft een motortje. In het voorwiel, in het achterwiel of op de trapas, in het midden. Op de site van E-Bike Masters lees ik dat ons land 35.000 kilometer aan fietspaden heeft en een ideaal land is voor de e-bike. Ongetwijfeld. Maar IK op een elektrische fiets? Het valt me natuurlijk wel op dat ik vaker en vaker word ingehaald door fietsers die zich niet lijken in te spannen en desondanks een hogere snelheid bereiken dan ik. Sommigen zitten zelfs rechtop als ze me inhalen, terwijl ik toch de gewoonte heb om stevig door te trappen op weg naar mijn werk of terug naar huis. Soms zie ik een model dat ik zeer mooi vind. Pas nog, een man van mijn leeftijd naast me bij een stoplicht. Op de buis van de prachtige fiets lees ik dat het een Klever X Speed is. Ik heb gelezen dat zo’n fiets 45 kilometer per uur rijdt. Als het licht op groen springt, is de man in no time uit het gezicht verdwenen. Hij zou een helm op moeten en een kentekenplaat moeten voeren. Hij zou op de rijbaan, en niet op het fietspad moeten rijden, maar goed. Bij een opstelling van de Erasmusbrug tel ik zes, zeven e-bike's temidden van twintig fietsen zonder motortje. De e-bike's rijden moeiteloos omhoog, waar anderen zwoegen en stoempen, want het waait tamelijk hard. Drie keer moet ik terugschakelen. Op het buitenblad is de brug me teveel vandaag, met die wind. Iemand achter me belt. Met een fietsbel. En ja hoor, een dame met een trenchcoat fietst me voorbij. Ik zie de accu op de bagagedrager en ben geneigd iets flauws te roepen. Iets van: “Dat is geen kunst.” Een paar dagen lang let ik vooral op e-bike's. Het zijn er geen tientallen meer, hier in de stad en erbuiten, het zijn er honderden. Ben ik dan niet ouderwets? Conservatief? Zou ik dan TOCH elektrisch gaan rijden? Voor E-Bike Masters ga ik een half jaar lang e-bike's testen. Ik ben zeer benieuwd. Zal ik overstag gaan en een e-bike kopen? En welke fiets bevalt me het beste? Een hele snelle, van 45 per uur? Een fiets die mooi 25 rijdt? Of een fiets die 32 haalt?

Nihola Trekking E Bike deel I
Hier is Maarten Kleis met zijn ervaringen over de eerste fiets!
Ik krijg van E Bike Masters (Rotterdam) een Nihola Trekking mee. Ik ken Nihola als merk wel. Deens. Mooie bakfietsen. Goed getest. Maar de Nihola Trekking bike is een tweewieler. Dat is nieuw, voor Nihola. Eerst kijken. Een witte fiets. Het logo groot op de buis. Opvallend. Het stuur is zwart. De bagagedrager ook. De accu op de bagagedrager. Mooie fiets. Ik raak de handgrepen aan, ik sla mijn rechterbeen over het zadel. Dat is belachelijk, want de Nihola is een damesmodel. Oei! Dat mag men tegenwoordig niet meer schrijven! De fiets is geschikt voor LHBTI enzovoort, zoiets? Middenmotor. Shimano. Versnellingen Shimano. Schijfremmen. Mooie specs, kunnen niet beter. De handgrepen alleen al! Ergonomisch. Men start de fiets door een knopje in te drukken op de accu, op de bagagedrager. Op het stuur kan men plus of min aanklikken, veel of weinig ondersteuning. Met een ander knopje bedient men het menu. Zeer eenvoudig. Het display op het stuur verraadt alles. Een kind kan de was doen. Druk het knopje langer in en dan gaat het licht voor en achter aan. Ik rij met de Nihola Trekking eens rustig naar huis. Dat is geen grote afstand. In de garage. Ik kijk de fiets nog even na als ik de deur sluit. Wel een fiets om lief te hebben, vind ik. Mooi fietsje. Morgen eens serieus rijden. Wel veel zin in. Tot morgen, Nihola Trekking!

Nicola Trekking E Bike deel II
Nu eens serieus gereden met de Nihola Trekking Bike. Shimano middenmoter, Shimano versnellingen. Schijfremmen, dus geen rubberen blokjes op de velg. Ik rij heen en weer naar mijn werk. Een paar dagen, heen en weer. Op de brede fietspaden van Rotterdam. De Nihola rijdt lief en moeiteloos 25. Overal. Zelfs als ik de Erasmusbrug en de Willemsbrug oprij, gunt de Nihola me 25 kilometer, terwijl ik voor de gezelligheid lijk mee te trappen. De zit is goed, zelfs voor mijn een meter negentig. De fiets remt goed. Mooie schijfremmen. Maar de Shimano-middenmotor maakt remmen eigenlijk al overbodig. Als ik de trappers stilhoud, remt de Nihola al af. In de drukke binnenstad van Rotterdam is 25 te snel. Dan maar iets rustiger. Drie keer op het knopje drukken. Minder ondersteuning. Dan! Een breed en recht fietspad, de Oostzeedijk. Drie keer klikken en dan rijdt mijn Nihola zo lief en mooi 25. Bij een stoplicht lonken andere fietsers naar de Nihola. Ik ga dit weekeinde eens met de Nihola naar mijn zusje. Het is een traditie: als wij elkaar bezoeken, is er appeltaart en koffie. Appeltaart? Ja, zelfgebakken, niet van de LIDL of van JUMBO. Dan neem ik de Nihola eens 16 heen en 16 terug. En daar verheug ik me eigenlijk nu al op. En meer nog op de appeltaart van mijn zusje. Ja, met goudreinetten en een piepje kaneel.

Nihola Trekking E Bike deel III
Even met de Nihola Trekking Bike naar mijn zusje. 16 heen en 16 terug. Een e-bike, in het algemeen, is ideaal voor deze afstanden. De Nihola doet het goed. Zeer goed. Het kost me geen moeite om naar mijn zusje te rijden en het kost me evenmin moeite om terug naar Rotterdam te rijden. In tests schrijft men wel dat een middenmotor hoorbaar is, maar dat is, vind ik, onzin. De Shimano middenmotor zoemt vrolijk, maar is, temidden van het geraas van het stadsverkeer, helemaal niet te horen. En dan? Op de Schiedamseweg. Waar geen ander verkeer is? Een vertrouwenwekkend zoemen, zacht en lief, niet meer, alleen maar lief en mooi, vind ik.